Gaat dat zien, de film ‘Intouchables’! Je zult lachen, uitbundig lachen. Zoals de buren bij ons aandrongen op het zien van deze film zo dring ik er bij jou op aan. Hij zet je aan het denken over het leven, jouw leven, andermans leven, en over de waarde van oprechte interactie. Alleen kom je er niet. Hij herinnert je aan de inspirerende werking van de juiste mensen om je heen, aan onbevangenheid, de ontwapenende kracht van humor en aan datgene dat er werkelijk toe doet: trouw blijven aan je eigen waarden. Voeding voor de ziel!

En toen kwam de dag

dat het risico om opgevouwen in de knop te blijven zitten,

groter was dan het risico om te bloeien.

Anaïs Nin

Je eigen koers varen? Dan is het belangrijk om jezelf de juiste vragen te leren stellen. Dat vergt bewustzijn en reflectie: nadenken over het effect van een vraag . Controleren of dat effect en jouw bedoeling wel op een lijn liggen. Ga na wat je wilt bereiken en formuleer daar een passende vraag bij! 

Zodra er een vraag gesteld wordt ga je bewust en onbewust op zoek naar antwoorden. Dat zoeken leidt je langs allerlei paden en zet je innerlijk in beweging. Verschillende vragen hebben verschillende effecten, let daarom goed op! Vragen kunnen verhelderend werken, oplossingen aandragen, vermogens wakker roepen, ideeën genereren, bewustzijn creëren enzovoorts. Maar vragen kunnen ook onvermogens benadrukken, spijt, schuldgevoelens en faalangst versterken. Kortom belemmerend werken en je verder van huis brengen.

Een vraag als ‘Waarom lukt het mij nooit?’ bevestigt falen. Een vraag als ‘Wat heb ik nodig om het te laten slagen?’ draagt mogelijke oplossingen aan. ‘Hoe komt het dat ik verlegen ben?’ houdt je verlegen, een betere vraag is bijvoorbeeld: ‘Wat kan ik doen om gehoord te worden?‘, of  ‘Hoe zou ik me voelen als ik meer lef zou ontwikkelen?”.

Ga eens na wat de tendens is van de vragen die jou  - vaak onbewust – bezig houden. Welk effect hebben ze? Ondersteunen ze je of is het tijd voor nieuwe vragen?

Ongeduld is lastig. Zowel voor jou als voor de ander. Ongeduld beïnvloedt de sfeer onmiddellijk. Ben jij ongeduldig dan voelt de ander zich al gauw afgewezen. Geen goed uitgangspunt om je doel te bereiken.

Denk nu eens aan een kat. Als die naar binnen of naar buiten wil dan moet iemand de deur opendoen. Komt natuurlijk nooit gelegen, dus het is fijn als de kat uit dankbaarheid een beetje tempo erin gooit. Dat doet de kat nooit! Die schrijdt  traag en voornaam als een koning naar de drempel, kijkt daar om zich heen alvorens te besluiten of hij zich inderdaad gaat verwaardigen de drempel te passeren. En vraag je nu eens af hoe het toch komt dat je zo meegaand ben ten opzichte van de kat, en zo ongeduldig als je kind onnodig veel van jouw tijd neemt.

Het woordje onnodig verraadt hier iets. Het is jouw duiding. Is het waar dat het onnodig is dat je kind te veel tijd gebruikt? Jij zou het sneller kunnen, maar kan de ander dat ook of heeft die mogelijk andere criteria? Wil die geen tempo, maar aandacht geven/krijgen, of precisie, of pauze, of verbinding? Kun je überhaupt antwoord geven op die vraag? Als jouw conclusie juist is en je gelooft deze dan gedraag je je waarschijnlijk als een ongeduldige ouder of je onderdrukt je ongeduld. Dat helpt niet, integendeel het verziekt de sfeer en de relatie op dat moment. De mogelijk onjuiste interpretatie en een voor de ander onhaalbare verwachting hebben je in hun greep.

Kun je ook hier misschien een andere, meer ondersteunende betekenis geven aan de traagheid? Het kind heeft die tijd nodig. Het kind kan het nog niet zo snel als jij. Het is heel goed dat het kind zich zo waardig gedraagt als een kat, zich een Koninklijke Houding aanmeet. Het kind heeft niet het gevoel dat het iemand tot last is, kun jij als volwassene iets van leren.  Het is een meester in ‘het nemen van Alle Tijd’, één van de dingen waar jij je in zou kunnen oefenen om te voorkomen dat je jezelf voorbij rent.

Als je zo gaat redeneren dan wordt het kind net zo’n krachtig voorbeeld voor jou als de kat. Je kunt van alles van je kind leren. De nieuwe interpretatie biedt de mogelijkheid vaneen nieuwe conclusie: dit kan ik nu niet veranderen dus beter is het om het te accepteren (volgende keer anticiperen waar mogelijk!). Kan ik besluiten naar het kind te kijken met een nieuwsgierige verwonderde houding? Kun je de Waardigheid misschien zelfs bewonderen…? Kun je de situatie benutten door jezelf te trainen in het nemen van alle tijd, in het geven van aandacht, glimlach, loslaten etc.?

Antwoord: ja dat kan, maar alleen als jij dat WILT, dan BESLUIT en dan DOET! Ennuh…  je denkt toch niet dat dit alleen werkt in de omgang met kinderen?

Genoeg redenen om je dromen niet waar te maken: geen tijd, te oud, geen geld, te weinig talent, andere verantwoordelijkheden, verwachtingen van anderen… en nog veel meer. We noemen het redenen maar het zijn natuurlijk gewoon excuses!

En toch: er is wel degelijk een manier om dromen om te zetten in werkelijkheid. Hoe doe je dat dan? Gewoon doen! Een besluit nemen om te beginnen  ONDANKS alle bezwaren. Bereid zijn te falen. Doorgaan. Consequente kleine stapjes nemen in de richting van wat je wilt bereiken. Zonder dat het perfect hoeft te zijn. Je leerde lopen met vallen en opstaan! Grote meesters begonnen als onhandige leerlingen.  Waarom zou het bij jou meteen moeten lukken?

In de vensterbank liggen zakjes bloemenzaad. Voor de moestuin. Het hebben van een moestuin was lang een van mijn onvervulde dromen. Met verlangen keek ik naar de tuinen van anderen, las tuintijdschriften en bleef dromen. Totdat een aantal jaren geleden het leven mij bruut wakker schudde en ik me realiseerde hoe ik aan het eind van mijn leven zou terugkijken op mijn leven zonder moestuin. Spijt, gemiste kansen, wroeging, pijn.

Ik besloot op dat moment het gewoon te doen. Nam het besluit en kwam in actie. Zocht en vond een lapje grond op een volkstuinencomplex (ook al bevond de moestuin uit mijn droom zich achter mijn huis, had ik geen tijd, wist ik er weinig tot niets vanaf), ging de grond bewerken, maakte een plan, las boeken, stopte zaadjes in de grond, wiedde onkruid en voelde me heerlijk!

Ook al breng ik er in de ogen van ervaren tuinders misschien niet veel van terecht; in die tuin bezig zijn geeft een immens gevoel van verbondenheid met mezelf, een boel inspiratie en wijze lessen van de natuur. Hierin ligt de waarde van deze keuze!

Nog altijd gaat er van alles mis; plantjes te dicht op elkaar, slakken, wateroverlast, zoveel onkruid dat ik er niet tegenaan kan wieden, de naïeve keuzes die ik maak met alle gevolgen van dien en ga zo maar door. En toch is het helemaal niet erg: “Iets dat de moeite van het doen waard is, hoeft niet tot een perfect resultaat te leiden, het draagt de perfectie in zich”. Van de zomer staan er in de vensterbank trouwens weer prachtboeketten!

En jij, waar droom jij van?

Hoe het je daadkracht aanwakkert? Ideeën blazen nieuw leven in: koester ze, verzorg ze, veranker ze (lekker NLP ), geef ze aandacht zodat ze in kracht kunnen toenemen. Ideeën kunnen zo sterk worden dat ze alle tegenstand omver werpen. Voor je het weet heb je iets gedaan dat je eerder niet voor mogelijk hield! Idee?

Wat jou bezielt geeft je energie, die je vanzelf uitstrooit in de wereld als je het de aandacht geeft waar het om vraagt. Geef voorrang aan datgene waarvan jou hartje sneller gaat kloppen. Je passie nog niet ontdekt? Grote kans dat hij vlak voor je ligt en dat je er ‘gewoon’ overheen kijkt. Wat ligt er voor jouw neus?

In voor een experimentje?

Het is een aardige manier om te ervaren hoe je interne beeld van de werkelijkheid afwijkt van de werkelijkheid buiten je. Ieder van ons creëert zijn eigen interne beelden  van diezelfde externe werkelijkheid. Misverstanden tussen mensen – met alle gevolgen van dien – kunnen ontstaan doordat je denkt dat je het over hetzelfde hebt terwijl dat in werkelijkheid niet het geval is.

Dat is niet zo’n punt als het over de winkelstraat gaat, maar wel als het over relevante zaken gaat en je je eigen gelijk (onbewust) als uitgangspunt neemt in communicatie.  Betrap jij jezelf in een gesprek weleens op gedachtes als: dat hoort zo,  dat heb ik al uitgezocht, dat weet ik al, daar heb je hem weer met zijn commentaar, gisteren was het toch ook goed, Jimmy heeft het ook, dat kan ik niet, dat mag jij niet, volgend jaar is beter, geen sprake van etc.

Beseffen dat we ieder ons eigen beeld van de werkelijkheid hebben maakt respect zowel jezelf als de ander mogelijk. Tijdelijk je vooropgezette ideeën aan de kant schuiven en vanuit oprechte interesse willen weten hoe de ander iets ziet is de basis voor effectieve communicatie. Misschien – het zou kunnen – verrijkt het je kijk op de wereld. Ghandi zei het al: “75 % van de miscommunicatie verdwijnt wanneer we de moeite nemen even in de schoenen van iemand anders te gaan staan”.

Go with the flow. Net als Jan de Wind die de herfstbladeren los trilt en laat wegwaaien. Je enkel laten sturen door de omstandigheden. Zou dat niet gemakkelijk zijn? Ja, misschien zelfs gemakkelijker dan goed voor je is. En zeer bruikbaar als oefening om te ontdekken welk oud blad eraan toe is om weg te waaien.

Wat jou drijft is vaak in het verleden ontstaan en verworden tot een gewoonte. Het regelen van allerlei zaken die belangrijk lijken. De rommel die opgeruimd wil worden in je omgeving, de boodschappen die gedaan moeten worden, resultaten die je wilt bereiken, afspraken nakomen. Verantwoordelijkheden dus. Wat je nog meer drijft? Tempo, honger, begeerte, veel willen weten, dingen afmaken en nog veel meer. Ongetwijfeld veel dingen waarvan je vindt dat die ‘moeten’. Door regelmatig stil te worden van binnen zie je weer scherp waardoor jij je in werkelijkheid laat leiden. Of lijden…?

Wees voor even als Jan de Wind, gewoon jezelf laten gebeuren, zonder oordeel. Sluit je ogen en ervaar net als Jan de Wind hoe er van alles aanzwengelt en weer stil wordt. En weer in beweging komt, en weer stil wordt.

Om Jan de Wind te zijn is het enige dat je theoretisch gezien hoeft te weten wat je drijfveren zijn. Je daadwerkelijke drijfveren, niet je ideale. Stel jezelf de vragen:  “wat moet ik éigenlijk doen, waardoor laat ik mij leiden,  waar ontkom ik niet aan, in welke richting beweeg ik ongemerkt”? Ondertussen laat je alle bezwaren van je denkhoofd varen, al is het maar voor even. Voel en noteer gedurende 10 minuten alles dat er in je opkomt.

Het verschil tussen Jan de Wind en jou is dat jij kunt denken. En ook nog kunt denken over jouw denken en daardoor overwogen besluiten kunt nemen.

Dus is het nu tijd om na te gaan of al je verantwoordelijkheden en de manier waarop je dingen aanpakt, eigenlijk wel kloppen met wie je bent/wilt zijn. In feite is de tijd altijd rijp om je te ontdoen van oud blad zodat er ruimte ontstaat voor nieuwe ontwikkelingen en verdere groei.

Wil je nog wel zelf het hele huis schoonmaken of is het tijd om hulp in te schakelen?  Wil je nog wel op ieder moment klaar staan voor de kinderen of mag je tijd inplannen voor andere dingen nu ze al zo groot zijn?  Wil je wel al die boeken lezen of kun je ze eerst scannen voordat je ze tot in detail al dan niet doorwerk?  Is er voldoende tijd om niets te doen, tijd waarin al die indrukken van het leven verwerkt kunnen worden, in alle rust..?

Loop je lijst langs en ga bij alles na hoe je je erbij voelt. Besluit wat je wilt bewaren, wat weg mag en wat toe is aan vervanging door iets nieuws. Maak het concreet en neem je voor wat de eerste stap zal zijn zodat je werkelijk op weg gaat.

Hoe ziet de komende tijd eruit wanneer je deze verbeteringen doorvoert? Ruimer? Lichter? Voel je je energieker door zicht op nieuwe uitdagingen en mogelijkheden? Geniet van het resultaat en voer het uit!